Ze wstępu: Leksykon prezentuje przede wszystkim bogactwo polskiej dogmatyki, traktowanej jako dziedzina dotycząca rzeczywistości dogmatu - widzenia człowieka i jego świata przez pryzmat świata Bożego w celu ich wzajemnego związania, a przez to przybliżenia człowieka do Najwyższej Prawdy. Korzenie takiego rozumienia sięgają wprawdzie do starożytnej filozofii, która pojęciem dogma (dokein) określała to, co wszystkim wydawało się słuszne, jednak dla chrześcijan wspólny punkt widzenia nie jest ani warunkiem, ani rękojmią prawdy; zatem - co dziś tak ważne - nie decyduje o niej głos demokracji. Chrześcijaństwo wywodzi bowiem prawdę z Prawdy obiektywnej, tej, która objawiła się w Osobie i Dziele Jezusa Chrystusa, wcielonego Słowa Bożego, która określa człowieka, stworzonego na obraz Boży (Rdz 1,27), i która poprzez niego kształtuje cały świat. Ta dogmatyka staje się służebnicą Najwyższej Prawdy, w której uczestniczy każdy teolog przez swoje wyjątkowe dzieło rozpoznawania tej Prawdy, głoszenia jej i życia nią samą. [...]

Leksykon można też traktować jako syntezę potężnego naukowego dorobku teologów profesorów, a więc i zarazem pewien trop, którym mogą podążać młodzi adepci tej specjalizacji. [..]