Ze wstępu: Lata 1919-1921 na Górnym Śląsku to niezwykły okres, gdy w jednej formacji zbrojnej służyli obok siebie śląski górnik, lwowski kadet, powstaniec wielkopolski i legionista Piłsudskiego. Ich dowódcami byli ludzie młodzi, o których anonimowy francuski mąż stanu miał powiedzieć: "Są to skończeni wariaci, albo najwięksi bohaterowie! Bo czy my Francuzi moglibyśmy sobie wyobrazić Alzację walczącą o swoją wolność bez armii francuskiej?". Spontaniczność i zróżnicowanie polityczne było zarówno siłą, jak i słabością ruchu niepoległościowego na Górnym Śląsku, który nie posiadał spójnego pod względem politycznym ośrodka dyspozycyjnego. Doprowadziło to w konsekwencji do poważnych rozbieżności i sporów kompetencyjnych wśród dowódców, reprezentujących przede wszystkim dwie opcje polityczne: endecką i piłsudczykowską. [...] W sensie organizacyjnym walka Ślązaków miała wiele wspólnego z przebiegiem wydarzeń 1863 r. w Królestwie Polskim, gdzie z konieczności toczono wojnę partyzancką. Z tą jedną różnicą, iż w 1863 r. stosunek ilościowy kadry oficerskiej do powstańców był korzystniejszy.

Ze strony Akademii Ekonomicznej im. Karola Adamieckiego w Katowicach: W niniejszej rozprawie zaprezentowano wybrane sylwetki rodzimych dowódców Górnoślązaków. Mimo, że nie udało się tu wydobyć i ukazać wszystkich elementów kształtujących podstawy polityczne i wojskowe kadry dowódczej to autor ma nadzieję, iż praca przyczyni się do lepszego poznania zbiorowości, jaką stanowili ludzie, dzięki których odwadze i poświęceniu Górny Śląsk powrócił do Macierzy. Ukazano w niej genezę tego korpusu i zasady polityki kadrowej na najwyższych szczeblach dowodzenia. Scharakteryzowano strukturę wiekową, a także narodowe i społeczne jego oblicze. Dokonano też porównawczej oceny wojskowych wartości dowódców Górnoślązaków na tle korpusów oficerskich niemieckiego i polskiego. Książka otrzymała wyróżnienie podczas konkursu na najtrafniejszą szatę edytorską książki naukowej podczas XVI Wrocławskich Targów Książki Naukowej.